Dynastia Przemyślidów

Początki dynastii Przemyślidów

   Przemyślidzi – czeska dynastia wywodząca się od legendarnego Przemysła i księżnej Libuszy. Według legendy, ludzie byli niezadowoleni z rządów księżnej, która była córką Kroka, założyciela Pragi. Księżna w swej proroczej wizji na swego przyszłego męża ujrzała oracza ze wsi Stadice i kazała go do siebie sprowadzić.

    Jednakże za pierwszego historycznego władcę Przemyślidów uznaję się Borzywoja I – rzekomego ósmego następcę Przemysła.

Borzywoj I w 871 roku przyjął chrzest – uznaje się, iż jest to data początkowa panowania dynastii Przemyślidów.

Czechy w XIII wieku

   Za wiek największych sukcesów dynastii uznaje się wiek XIII, gdy Czechy były pod panowaniem Przemysła Ottokara I

   Przemysł Ottokar I

Pod koniec XII wieku udzielił poparcia rodowi Staufów w walce o tron niemiecki, dlatego w 1198 r. otrzymał od króla niemieckiego Ottona IV Welfa koronę królewską. W 1203 r. został koronowany, koronacja została potwierdzona przez papieża.

  1212 r. otrzymał z rąk cesarza Fryderyka II Złotą Bullę Sycylijską, która potwierdzała dziedziczność korony czeskiej w jego rodzie.

   W XIII wieku królowie czescy weszli w skład kolegium siedmiu elektorów, mających wpływ na wybór władcy niemieckiego.

   W okresie wielkiego bezkrólewia Niemiec (1250-1273) Przemysł Ottokar II, wnuk Przemysła I, wykorzystał upadek dynastii Staufów i udało mu się przejąć władzę w księstwach takich jak: austriackie, styryjskie, karynckie.

Wtedy Czechy stały się największą terytorialnie monarchią Rzeszy!

   Rudolf Habsburg, nowy władca niemiecki zażądał jednak zrzeczenia się Przemysła II przejętych ziem. Odmowa Przemysła doprowadziła do wojny zakończonej klęską czeską w 1278 r. w bitwie pod Suchymi Krutami. Przemysł Ottokar zginął w tej bitwie a Rudolf Habsburg przejął Austrię, Styrię oraz Karyntię.

Nastał czas krótkiego kryzysu w Czechach, sytuację w państwie udało się ustabilizować synowi Przemysła II – Wacławowi II

Wacław II – ostatni władca z dynastii Przemyślidów

   Pod koniec XIII wieku rywalizował o tron polski i przez bardzo krótki okres uznawany był na ziemiach polskich za króla. W 1291 roku zajął Kraków, w 1300r Wielkopolskę i koronował się w Gnieźnie na króla Polski. Zmarł w 1305 roku a jego syn Wacław III sam nie utrzymał długo władzy w Polsce, gdyż został zamordowany w 1306 r.

   Po śmierci Wacława II nastąpił ponowny okres destabilizacji państwa oraz konfliktów z Cesarstwem Rzymskim. Spór załagodziło dopiero małżeństwo Elżbiety – córki Wacława II z Janem Luksemburskim – synem cesarza Henryka VII. Następuje początek panowania dynastii Luksemburgów na tronie czeskim.

Czechy zrzekły się prawa dziedzicznego do tronu polskiego w zamian za zrzeczenie się przez Polskę praw do Śląska.